Ze springen rond in strakke leggings, blote buiken en foute kapsels. Nemen jaren tachtig-goldies te grazen en bestormen de radiostations met een Wham!-cover. Is dit een grap?

The Hot Stewards lijkt een verzameling nichterige heiligschenners, maar er is meer aan de hand. “Rock is niet alleen maar spierballen. Ik moet ook wel eens huilen.”

- Vier Nederlanders, een Duitser en een Deen
- Maken stevige gay rock
- Maar zijn hetero –beweren ze
- Brachten in 2005 al een EP, The Very Best Of, uit
- Doen op hun album Cover Up alleen eighties-covers
- Motto: ‘Dochters, houd je moeders thuis’



Is Don Henley ’s Boys of Summer coveren heiligschennis?
Een recensent van de muziekwebsite FileUnder had bij het beluisteren van het debuutalbum van The Hot Stewards zijn vingers afgelikt, maar was na het horen van de Henleycover in alle staten. “Een enorme misstap”, klaagde hij. Want Boys of Summer coveren, dat dóe je toch niet?

Europees rocksextet The Hot Stewards schopt tegen heilige huisjes – dat is een feit. Wie de jongens op cd heeft gehoord, kan daarvan getuigen.

Eighties
Op hun langspeler Cover Up keren ze elf gouwe ouwe eighties-nummers binnenstebuiten, verbannen ze gezapigheid naar het verdomhoekje en floreren de krakende gitaren en de hoekige ritmes.

En niet zonder succes: Nieuwe Revu bombardeerde de plaat tot album van de week,Radio 3FM slingerde de Wham-cover Edge of Heaven de ether in en de Amerikaanse hardcoreband Showbread nodigde de zes uit op tournee door Europa.

Niet slecht, voor een band die twee jaar geleden werd opgericht als bescheiden side project van muzikanten uit verschillende alternatieve rockbands.

Gokje
Vanwaar toch al die lauwering? Bassist Rogier van der Zouwen - alias Roger Steward - wil wel een gokje wagen. “Het zijn gewoon ijzersterke nummers. Nummers zoals ze tegenwoordig niet meer gemaakt worden."

"Iedereen kan zich daar in herkennen: volwassenen die de jaren tachtig hebben meegemaakt en nu al die oude hits weer terug horen komen, maar ook tieners die van strakke rock houden.”

Toch is The Hot Stewards geen coverband, benadrukt Roger. “We zijn begonnen als een zijproject naast onze andere bands, wilden harde rock op een lollige manier benaderen."

"Onze enige cover, Smalltown Boy (van Bronski Beat, red.) was bij optredens altijd al een succes. Dat nummer spreekt aan, is in your face. Na een tijdje besloten we om op ons debuutalbum niets anders te doen dan eighties-covers.”

“Niet alleen uit meligheid”, valt ‘screamer’ Erik ‘pantsdropper’ van Winkelhoff hem bij. “We
hebben voor eighties-covers gekozen omdat er in de jaren tachtig gewoon erg veel goéde muziek is gemaakt.”

Echtheid
Dat mensen hen een gebrek aan respect verwijten, vindt hij belachelijk. “Ik ben er van overtuigd dat de muzikanten en liedjesschrijvers uit die tijd misschien wel de beste waren die we ooit gekend hebben. De echtheid die de nummers uitstralen is revolutionair. Júist omdat we zo onder de indruk zijn van die nummers, hebben we ze op de hak genomen. Ze zijn het waard.”

“Op het Eurovisie Songfestival gaan we trouwens iets met eigen materiaal doen”, relativeert Erik. Pardon, het Eurovisie Songfestival?

Ondeugend: “Klopt. We gaan ons opgeven. De afgelopen jaren was Nederland zó belabberd, dat kan beter. We gaan een heel vette rocksong schrijven, en dan zullen we wel eens zien wie de echte nichten zijn: Lordi of The Hot Stewards.”

Roger: “Dat we leggings met panterprint en politiepetten dragen, komt doordat we niet binnen de lijntjes willen kleuren. Veel bands doen concessies, proberen cool te zijn. Wij niet. We doen gewoon zo debiel mogelijk, en hebben gewoon zo veel mogelijk lol.”

Rol
Erik grinnikt. “We zijn de gezelligste band van Nederland. En nog belangrijker: we zijn gewoon onszelf. Echt, we spelen geen rol. Dat verlangen naar strakke broekjes en foute kleren leeft in ons allemaal. Als er één statement is dat we met ons vertoon uit willen dragen, dan is
het wel dat je je niet hoeft te schamen voor wie je bent.”

Roger: “Inderdaad. Voor veel mensen is rock niks dan mannelijkheid en spierballen.” “Onterecht”, beaamt Erik weer. “We hebben allemaal een vrouwelijke en een rellerige kant."

" In het dagelijks leven geef je zoiets richting, probeer je volgens de regeltjes te leven. Op het podium hoeft dat niet. Dan is het toch héérlijk om zo’n uitlaatklep te hebben? Dan is het toch tof om op het podium helemaal los te kunnen gaan?”

“Bij ons thuis ben ík de vrouw. Ik doe het huishouden, hang de was op. En als er een gat in de muur geboord moet worden, dan doet mijn vrouw dat. Zo’n rolverdeling fascineert me."

Legging
"Ik wil die structuren overhoop halen, zorgen dat vooroordelen verdwijnen. Want als ik zin
heb om een legging aan te trekken, dan doé ik dat toch? Hopelijk wordt dat gevoel van vrijheid opgepikt.

"We willen lol maken, maar ook vooral bevrijding brengen.Die hokjesgeest moet verdwijnen. De ambtenaar moet uit zijn kantoor komen en eens flink los durven
gaan, de heteroman moet niet bang zijn om zijn vrouwelijke kant te laten zien."

"Wat dat betreft staan we volledig achter homo’s: het kán gewoon niet zo zijn dat je wordt bespot om wie
je bent.”

Plotseling schiet Erik overeind. Wijzend naar Rogers stiftje Labello: “Dat is nou zó The Hot Stewards: tatoeages, maar ook Labello. Stoer maar soft. Roger, een jongen met een enorm grote mond, maar met het kleinste hartje van allemaal. Dát vind ik nou mooi.” Roger, met vochtige ogen: “Dank je, Erik. Dank je.”